ถึงเพื่อน ๆ ที่ให้คุณค่ากับการทำงานเหมือนกันกับผม ย้อนใคร่ครวญถึงการทำโปรเจคที่ต้องใช้เวลานาน ๆ ในการบรรลุผลลัพธ์ เราต่างรู้ดีว่าต้องใช้ความอดทน เพื่อฟันฝ่าอุปสรรคจนสำเร็จ แต่บางครั้งความท้าทายในงาน ที่มีกำหนดกรอบเวลา เมื่อมาผสมรวมกับความคาดหวังในใจ ก็จะกลายเป็นความเครียดขึ้นมา บางสถานการณ์ เราไม่สามารถตัดสินใจพักได้ด้วยตนเอง ความเครียดทางใจก็จะถูกสะสมลงไปที่สุขภาพทางกายของเราแทน ความฝืนทนทางใจที่มากเกินไปนั้น มีผลต่อสุขภาพทางกาย หรือไม่ก็นำไปสู่ภาวะหมดไฟ (Burnout) ในที่สุด
การให้โอกาสตัวเองได้ช้าลงชั่วขณะ รับรู้ถึงสัมผัสในปัจจุบันขณะ เย็น ร้อน อ่อน แข็ง หรือรับรู้ถึงลมที่พัดใบไม้ร่วงหล่นลงบนฝ่ามือของเรา นี่คือสัญญาณที่บอกว่า เรายังมีชีวิต ยังสามารถรู้สึก มองเห็น ได้ยินเสียงต่าง ๆ ที่ดังอย่างแผ่วเบาจากระยะทางไกล ๆ …
การกลับมาสู่ปัจจุบันขณะเช่นนี้ ทำให้ความคาดหวังต่ออนาคตหายไปชั่วครู่ เกิดความพอใจ เต็มเปี่ยมด้วยพลังแห่งการมีชีวิต อะไรต่อมิอะไรที่เผชิญอยู่ กลับกลายเป็นกำไรของการมีชีวิต กลายเป็นโอกาสที่เราได้ทำ เกิดการตระหนักรู้ถึงคุณค่าภายใน ที่ตัวเราสามารถทำสิ่งต่าง ๆ ได้ ได้ปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น พูดคุยกัน ชื่นชมกัน หรือแม้แต่ตัดพ้อ ต่อว่ากันได้ นี่มันคือเรื่องที่อัศจรรย์ ในเวลาที่เรามีชีวิตอยู่และสามารถสัมผัสได้
สภาวะจิตใจเช่นนี้ ทำให้เราฝืนทนน้อยลง เป็นการน้อยลงในแง่ที่ดีขึ้น เพราะเพิ่มความสามารถในการลงมือทำ ด้วยความรู้สึกที่สบายขึ้น นี่เป็นการทักทายความคาดหวัง แล้วกลับสู่ปัจจุบันขณะ แปรเปลี่ยนความฝืนทนจากความคาดหวังในอนาคต ให้กลายเป็นความพอใจอย่างเต็มเปี่ยมในปัจจุบัน
ใบไม้ที่ร่วงหล่นลงบนฝ่ามือของเรา เป็นสัญลักษณ์แทนความความสุขที่เรียบง่ายในปัจจุบันขณะ ช่วยฟื้นคืนพลัง ให้เรากลับสู่ความมีชีวิตชีวาในปัจจุบัน
--- รัน ธีรัญญ์
งานเขียนที่เกี่ยวข้อง
