ความสุขแบบผู้มาเยือน

วันนี้ ออกจากบ้านมารับเอกสารที่ทำเล่มไว้ ระหว่างทางมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ฟ้าในมุมที่มองขึ้นไป กลับมาโล่งสว่าง เป็นสีฟ้าใส ๆ แล้ว หลังจากอึมครึมมาหลายวัน รู้สึกเบิกบานใจ แล้วก็พลันคิดถึง...

ตอนที่เป็นนักท่องเที่ยว เดินทางไปต่างถิ่นต่างแดน ความสุขก็เกิดขึ้นง่าย ๆ ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น มันก็ดูน่าสนใจไปหมด ตึกราบ้านช่อง ป้ายข้างทาง สีสัน ตัวหนังสือที่ไม่คุ้นตา สิ่งแปลกตาเหล่านี้เกิดขึ้น ก็เพราะผมเป็นเพียง "ผู้มาเยือนชั่วคราว"

ผู้มาเยือนชั่วคราว ไม่ได้หมายถึง ไม่เกี่ยวข้องอะไร กับผู้ที่อยู่มาก่อน หรือผู้ที่จะอยู่ต่อไป ทุกคนล้วนสัมพันธ์เชื่อมโยงกันอย่างที่ไม่อาจแยกขาด ความสุขจากนักท่องเที่ยวหรือผู้มาเยือน นำความสุขมาให้พื้นที่แห่งนั้นเช่นกัน ไม่จำเป็นต้องทิ้งกลิ่น หรือทิ้งสิ่งของไว้ เราก็เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่แห่งนั้นแล้ว

ถ้าอยากมีความสุขแบบผู้มาเยือน

เราต้องเดินทางท่องเที่ยวเท่านั้นไหม

ผมสงสัยว่า ถ้าเราอยู่ที่เดิม ๆ เดินทางในเส้นทางเดิม ๆ จะมีความสุขแบบผู้มาเยือนได้ไหม ในระหว่างวันนี้ ผมจึงทดลองมองสิ่งต่าง ๆ ด้วยความรู้สึกเช่นนั้น เสมือนว่าเป็นผู้มาเยือนชั่วคราว ทุกสิ่งที่มองเหมือนพึ่งเคยเห็น เหมือนเป็นโอกาสพิเศษที่ได้เห็น ได้พบเจอ

มองไปมองมาก็รู้สึกว่า มีความสุขได้เหมือนกัน ความสุขแบบผู้มาเยือน มันเป็นไปได้ แม้ไม่ใช่นักท่องเที่ยว และที่เป็นไปได้ก็เพราะ เราเป็นผู้มาเยือนจริง ๆ นั่นแหละ ทุก ๆ วัน ทุก ๆ วินาที เรากำลังเป็นผู้มาเยือนโลกนี้ 

--- รัน ธีรัญญ์